Από την πρώτη Σεπτεμβρίου 1987 ξεκίνησε ο υποχρεωτικός τεχνικός έλεγχος των επιβατικών αυτοκινήτων ιδιωτικής χρήσης στην Αττική. Το μέτρο ήταν φυσικά προς την σωστή κατεύθυνση όμως εφαρμόστηκε με αρκετή καθυστέρηση. Τα Κέντρα Τεχνικού Ελέγχου Οχημάτων (ΚΤΕΟ) δεν ήταν κάτι καινούργιο, όμως η έναρξη λειτουργία τους στην πρωτεύουσα ήταν σημαντική, με δεδομένο ότι στην Αθήνα και τον Πειραιά κυκλοφορούσε ο μεγαλύτερος αριθμός αυτοκινήτων στην χώρα. Επιπλέον, στην πρωτεύουσα ήταν έντονο το πρόβλημα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, που σε μεγάλο ποσοστό προερχόνταν από τα αυτοκίνητα. Στην χώρα μας ο θεσμός του τεχνικού ελέγχου οχημάτων βασίστηκε στο Προεδρικό Διάταγμα 1387 του 1981, σύμφωνα με την οδηγία 77/143 της ΕΟΚ. Στην συνέχεια έγιναν μελέτες για την δημιουργία κτιριακών εγκαταστάσεων και πραγματοποιήθηκε η αγορά μηχανολογικού εξοπλισμού. Στις αρχές του 1983 ξεκίνησε ο έλεγχος σε φορτηγά διεθνών μεταφορών και το μέτρο επεκτάθηκε σε όλες τις κατηγορίες φορτηγών, στα λεωφορεία, στα ταξί και τα αγοραία, καθώς και στα οχήματα πρώτων βοηθειών. Στόχος φυσικά ήταν ο έλεγχος να ισχύει και στα επιβατικά αυτοκίνητα ιδιωτικής χρήσης, ενώ εκτός Αττικής υπήρχαν κέντρα ελέγχου σε Πάτρα, Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο. Για την υποχρεωτική εφαρμογή ελέγχου στα Ι.Χ της πρωτεύουσας, λειτούργησαν αρχικά τρία ΚΤΕΟ, σε Χολαργό, Ελληνικό και Μάνδρα. Από πρώτη Αυγούστου 1987 τέθηκε σε λειτουργία το τηλεφωνικό κέντρο με αριθμό 167 ώστε να μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να κλείνουν ραντεβού για τον έλεγχο του οχήματός τους. Έως τότε υπήρχαν σε όλη την χώρα συνολικά 23 ΚΤΕΟ, με προοπτική για την δημιουργία ακόμα 39 σε βάθος διετίας. Ο συνολικός προϋπολογισμός άγγιζε τα 7.5 δισεκατομμύρια δραχμές, ενώ η χρηματοδότηση προήλθε κατά περίπου 50% από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφεριακής Ανάπτυξης. Μέχρι το καλοκαίρι του 1987 είχαν απορροφηθεί ήδη 4.2 δισ. δραχμές και ένα μεγάλο μέρος αφορούσε τις κτιριακές εγκαταστάσεις.
Σκοπός ήταν βέβαια η βελτίωση στην οδική ασφάλεια με στόχο την δραστική μείωση στα τροχαία ατυχήματα, ένας τομέας που η χώρα μας κατείχε αρνητικό ρεκόρ στην Ευρώπη. Φυσικά σημαντική παράμετρος ήταν και η μείωση στις εκπομπές ρύπων, με δεδομένο ότι κυκλοφορούσαν πολλά οχήματα μεγάλης ηλικίας με ελλειπή συντήρηση. Είναι χαρακτηριστικό πως την πρώτη εβδομάδα εφαρμογής του μέτρου (ουσιαστικά οι πρώτοι έλεγχοι έγιναν στις 31/8), είχε προγραμματιστεί να ελεγχθούν τα επιβατικά Ι.Χ με αριθμό κυκλοφορίας από το... 1 έως το 45000, δηλαδή οχήματα πάνω από 30 ετών! Έως την συμπλήρωση του πρώτου μήνα θα έπρεπε να έχουν περάσει από έλεγχο τα αυτοκίνητα με αριθμό κυκλοφορίας 300000, που αντιστοιχούσε σε ταξινόμηση του 1968. Aυτό είχε σαν συνέπεια, ένας μεγάλος αριθμός αυτοκινήτων να διαπιστωθεί με σοβαρές ελλείψεις. Σε αυτή την περίπτωση ο ιδιοκτήτης είχε περιθώριο είκοσι ημερών για τις απαραίτητες επισκευές, ώστε να γίνει επανέλεγχος. Όμως ήδη από την πρώτη μέρα υπήρξαν και περιπτώσεις που το αυτοκίνητο "κόπηκε" ως εντελώς επικίνδυνο, οπότε αφαιρέθηκαν οι πινακίδες και η άδεια κυκλοφορίας. Είναι ενδεικτικό το παρακάτω απόσπασμα, από σχετικό ρεπορτάζ στην εφημερίδα "Βραδυνή" (1/9/1987):
"Ώρα 12.45 στον διάδρομο ελέγχου του ΚΤΕΟ Ελληνικού, μπαίνει το υπ'αριθμ. 36136 Όπελ Ρέκορντ του 1955. Το αυτοκίνητο είναι κυριολεκτικά σε άθλια κατάσταση. Βαμμένο με... πινέλο γκρι απ'έξω, κίτρινο μέσα, ο κινητήρας του αγκομαχάει, ενώ η κάθε μία ρόδα του μπροστινού συστήματος κοιτάει όπου θέλει. Ο έλεγχος αποδεικνύει ακόμα φώτα που δεν ανάβουν, φρένα που πιάνουν όποτε θέλουν και σάπιο στο σύνολό του το σασί. Φυσικά το αυτοκίνητο "κόβεται". Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που όσο και να προσπαθήσει ο ιδιοκτήτης του δεν γίνεται τίποτα. "Θα σκοτωθείς μ'αυτό το πράγμα" λέει [...] ο τεχνικός που κάνει τον έλεγχο".
Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, ο Γεν. Γραμματέας του υπουργείου Μεταφορών κ. Α. Ρουσόπουλος ανέφερε πως το 50% των Ι.Χ που πέρασαν από έλεγχο την πρώτη μέρα στην Αττική, παρουσίασαν σοβαρά προβλήματα και το 10% είχαν επικίνδυνες ελλείψεις. Η κατάσταση δεν άλλαξε σημαντικά το επόμενο διάστημα. Πολλοί ιδιοκτήτες ήταν αναγκασμένοι να διατηρούν σε κυκλοφορία το παλιό τους αυτοκίνητο, εφόσον η υπέρογκη φορολογία στα καινούργια καθιστούσε αδύνατη την αντικατάστασή του. Όμως τα προηγούμενα χρόνια η πολιτική αυτή είχε επιπλέον ως αποτέλεσμα να αυξηθεί η εισαγωγή μεταχειρισμένων αυτοκινήτων από το εξωτερικό. Την πρώτη Οκτωβρίου 1986 θεσπίστηκε ο υποχρεωτικός τεχνικός έλεγχος στα εισαγόμενα μεταχειρισμένα ώστε να μπορούν να ταξινομηθούν στην χώρα μας. Στο πρώτο επτάμηνο έγιναν συνολικά 34.385 έλεγχοι και 8.124 επανέλεγχοι λόγω σοβαρών ελλείψεων. Συνολικά 57 αυτοκίνητα κρίθηκαν επικίνδυνα και με παραποιημένα στοιχεία (αριθμοί πλαισίου). Είναι χαρακτηριστικό πως το 1986 τα μεταχειρισμένα εισαγωγής αντιστοιχούσαν στο 32.2% των συνολικών ταξινομήσεων στα επιβατικά αυτοκίνητα. Η καθιέρωση του τεχνικού ελέγχου είχε ως αποτέλεσμα την μείωση στις εισαγωγές μεταχειρισμένων αυτοκινήτων την επόμενη χρονιά (-23.7%), όμως το ποσοστό τους παρέμεινε σε υψηλά επίπεδα (31.9%). Όπως είχε διαμορφωθεί η κατάσταση είναι φυσικό πως υπήρξε σημαντική αύξηση στην συναλλαγματική δαπάνη για εισαγωγές ανταλλακτικών, σε σημείο να προσεγγίζει την αντίστοιχη για τις εισαγωγές νέων επιβατικών αυτοκινήτων!
Στο θέμα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, τα στοιχεία του υπουργείου Μεταφορών και Συγκοινωνιών για την Αττική ήταν συντριπτικά. Το αυτοκίνητο είχε ποσοστό συμμετοχής 97% στις εκπομπές μονοξειδίου του άνθρακα, 67% στα οξείδια του αζώτου και κατά 68% σε υδρογονάνθρακες. Υψηλό ήταν το ποσοστό και στις εκπομπές καπνού, όμως ένα ακόμα ζήτημα που απασχολούσε τους Αθηναίους ήταν αυτό του θορύβου. Όλα τα παραπάνω είχε στόχο να λύσει -θεωρητικά- ο τεχνικός έλεγχος των οχημάτων. Σε καθαρά πρακτικό επίπεδο, ο ιδιοκτήτης είχε την δυνατότητα επιλογής ΚΤΕΟ όμως έπρεπε να κλείσει έγκαιρα ραντεβού στο 167. Εκτός από την άδεια κυκλοφορίας και την αστυνομική ταυτότητα, έπρεπε να έχει μαζί του την απόδειξη πληρωμής για τα τέλη κυκλοφορίας και φυσικά τα χρήματα για το παράβολο ελέγχου, αξίας 3.200 δραχμών. Το κόστος για επανέλεγχο ήταν 800 δραχμές και 6.400 δραχμές σε περίπτωση εκπρόθεσμης προσέλευσης. Βέβαια η λειτουργία των ΚΤΕΟ δεν έγινε χωρίς προβλήματα. Παράπονα για ταλαιπωρία, αναφορές σε ελλείψεις προσωπικού αλλά και καταγγελίες για υπαλλήλους που έδιναν το "ΟΚ" σε αυτοκίνητα με το... αζημίωτο! Ορισμένοι έλεγαν πως προσπαθούσαν να κλείσουν ραντεβού στο 167 αλλά ποτέ κανείς δεν σήκωνε το τηλέφωνο! Σε κάθε περίπτωση η καθιέρωση του θεσμού των ΚΤΕΟ για τα επιβατικά αυτοκίνητα ήταν προς την σωστή κατεύθυνση, όμως εφαρμόστηκε με αρκετή καθυστέρηση στην χώρα μας. Ο στόλος των οχημάτων ήταν ήδη γηρασμένος και ο τεχνικός έλεγχος στην πρωτεύουσα γινόταν μόνο περιστασιακά τα προηγούμενα χρόνια. Πολλά από τα κυκλοφορούντα αυτοκίνητα δεν πληρούσαν καν τις σύγχρονες προδιαγραφές ασφαλείας (και όχι μόνο), ενώ δεν ήταν πάντα εύκολο να βρεθούν τα κατάλληλα ανταλλακτικά για την σωστή συντήρησή τους. Σε άλλες χώρες της Ευρώπης ο υποχρεωτικός έλεγχος των οχημάτων είχε εφαρμοστεί από την δεκαετία του '60 και του '70.
