Γεώργιος Δημητριάδης & Βιοπλαστίκ Α.Ε.

Ο Γεώργιος Δημητριάδης αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο στον χώρο του ελληνικού αυτοκινήτου.
O Δημητριάδης είχε σπουδάσει νομικά στο Παρίσι, όμως ποτέ δεν ασχολήθηκε με την δικηγορία. 
Το 1958 σχεδίασε και κατασκεύασε ένα μικρό τετράτροχο αυτοκίνητο, το "505". Δυστυχώς αυτή η προσπάθεια δεν είχε συνέχεια και το αυτοκίνητο δεν μπήκε σε παραγωγή. 
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 ίδρυσε την "Βιοπλαστίκ" και στράφηκε στην κατασκευή ενός τρίτροχου επιβατικού αυτοκινήτου, με αμάξωμα από πολυεστέρα σε χαλύβδινο πλαίσιο. Ήταν το "Attica 200" (1962). 
Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν κατόπιν αδείας εξαρτήματα από την γερμανική Fuldamobil, ενώ οι κινητήρες προέρχονταν από την Sachs και την Heinkel (191 & 198 κ.εκ. αντίστοιχα). 
Η εγχώρια προστιθέμενη αξία ανερχόταν σε 60%. Το "Attica 200" γνώρισε αρκετή επιτυχία και λόγω του ευνοϊκού φορολογικού καθεστώτος για οχήματα τέτοιου τύπου. Αργότερα, το 1966, υπήρξε και μια ειδική έκδοση για χρήση σε παραθεριστικά μέρη, το "Attica Cabrioletta". Διέθετε καθίσματα φτιαγμένα από μπαμπού και τέντα για την προστασία των επιβατών από τον ήλιο. 
Παράλληλα, η "Βιοπλαστίκ" ασχολήθηκε και με την κατασκευή θαλάσσιων σκαφών (κρις κραφτ κ.α)

Το 1965 ο Δημητριάδης υλοποίησε την επιθυμία του για την παραγωγή ενός τετράτροχου αυτοκινήτου. 
H "Βιοπλαστίκ" κατόπιν συμφωνίας με την "Autocars Co. Ltd", από το Ισραήλ, ξεκίνησε την συναρμολόγηση του Attica "Carmel 12". Aυτό βασιζόταν στο αντίστοιχο μοντέλο της "Autocars", που με την σειρά του χρησιμοποιούσε βρετανική τεχνολογία. Το αμάξωμα του "Carmel 12" ήταν από πολυεστέρα, ενώ ο κινητήρας των 1.200 κ.εκ. προερχόταν από το Ford Cortina Mk1. Δυστυχώς, δεν είχε επιτυχία στην ελληνική αγορά. 

To 1968 ξεκίνησε η κατασκευή ενός τρίκυκλου επαγγελματικού οχήματος. Ήταν το "Delta", με κινητήρα Sachs 50 κ.εκ, ωφέλιμου φορτίου 150 κιλών. Η παραγωγή του διήρκησε έως το 1971.

Ο Γεώργιος Δημητριάδης (δεύτερος από δεξιά, με τα γυαλιά), παρουσιάζει το μικρό "505" στον υπουργό Βιομηχανίας, κ. Νικόλαο Μάρτη, σε κάποια έκθεση. 

(Πηγή: Γ. Δημητριάδης / Αρχείο: Λάμπρος Σκαρτσής).

Το εργοστάσιο της "Βιοπλαστίκ" ήταν αρχικά στη Ακτή Αλκίμων & Φαβιέρου, στον Πειραιά. Τον Ιανουάριο του 1967 οι εγκαταστάσεις παραγωγής οχημάτων μεταφέρθηκαν στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη και μετέπειτα στο Μοσχάτο. Έκθεση υπήρχε στην Ακτή Κονδύλη 4, στον Πειραιά και λίγο αργότερα στην οδό Πατησίων αλλά και στην Λεωφ. Συγγρού.

Περί τα μέσα της δεκαετίας του '70 ο Δημητριάδης ίδρυσε την εταιρεία "DIM Motor" Ε.Π.Ε. Μαζί με τον Κωνσταντίνο Καραγιαννόπουλο, προχώρησε στην δημιουργία ενός μικρού τετράτροχου αυτοκινήτου, του DIM. Εκτός από την σχεδίαση του αμαξώματος, έγινε προσπάθεια για την σχεδίαση και κατασκευή ενός δίχρονου κινητήρα 400 κυβ. εκατοστών. Όμως, λόγω καθυστέρησης στην εξέλιξή του, χρησιμοποιήθηκε ο κινητήρας από το Fiat 500 (594 κ.εκ). Η έδρα της επιχείρησης βρισκόταν στην οδό Λέκκα 23-25, στις Αχαρνές. 

Ήταν η τελευταία απόπειρα του Δημητριάδη για την κατασκευή ενός ελληνικού αυτοκινήτου. Προφανώς οι επικρατούσες συνθήκες τον ώθησαν στην απόφαση πως η κατασκευή αυτοκινήτων στην χώρα μας ήταν ασύμφορη. 

B.A

Έρευνα & αρχείο: Hellenic Motor History © 2019

Φωτογραφία "505",  αρχείο Λάμπρος Σκαρτσής

1980. Η αντικατάσταση των τρίκυκλων οχημάτων με τετράτροχα φορτηγά.

Tα τρίκυκλα φορτηγά οχήματα, αποτέλεσαν για πολλά χρόνια μια προσιτή λύση για τις μεταφορικές ανάγκες διαφόρων επαγγελματιών. Η επιτυχία τους στην Ελλάδα ήταν τέτοια, ώστε διάφορες εταιρείες ανέπτυξαν δραστηριότητα στην κατασκευή τέτοιων οχημάτων στην χώρα μας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η "Εμπορική Αυτοκινήτων" των Μουζέλη & Πολυδωρόπουλου, με την συναρμολόγηση του Mazda T-1500, η "Βιοπλαστίκ" του Γεώργιου Δημητριάδη με το "Delta", καθώς και η Μ.Ε.Β.Ε.Α των Α. Τσιμωνίδη & Σ. Βιττώρια. 

Στα τέλη του 1980 η κυβέρνηση αποφάσισε την σταδιακή αντικατάστασή τους με τετράτροχα επαγγελματικά οχήματα, βάσει του νόμου 1073/1980 "Περί αντικαταστάσεως των κυκλοφορούντων τριτρόχων φορτηγών οχημάτων δημοσίας χρήσεως (μοτοσυκλετών) διά φορτηγών αυτοκινήτων δημοσίας χρήσεως και ρυθμίσεως συναφών θεμάτων" (ΦΕΚ 214/Α/19-9-1980).
Αυτό αρχικά προβλεπόταν να γίνει σε βάθος πενταετίας,  με την απόσυρση του ένα πέμπτου ανά έτος για κάθε νομό. Οι δικαιούχοι είχαν την δυνατότητα να αποκτήσουν φορτηγά αυτοκίνητα δημοσίας χρήσης,  μικτού βάρους έως τριών χιλιάδων (3.000) χιλιογράμμων. Επίσης, ο νόμος προέβλεπε την απαγόρευση χορήγησης νέων αδειών τρίτροχων φορτηγών οχημάτων Δ.Χ. 
Aργότερα, την άνοιξη του 1981, η υποχρεωτική αντικατάσταση τους έγινε προαιρετική, με εξαίρεση τους νομούς Αττικής και Θεσσαλονίκης. 

Τρίκυκλο όχημα στην Αθήνα, το 1978 (photo: John Riper). Στην αρχική φωτογραφία, τρίκυκλο μάρκας Mazda T1500 με είδη μαναβικής, στην Κω, το καλοκαίρι του 1988.

Καταχώρηση του 1972 για το Mazda Hellas T1500, που συναρμολογούσε στη χώρα μας η "Εμπορική Αυτοκινήτων" από το 1968.

Οκτώβριος 1980. Η "Εμπορική Αυτοκινήτων", αντιπροσωπεία των αυτοκινήτων της Mazda, προωθεί πλέον τα ελαφρά φορτηγά της ως την κατάλληλη εναλλακτική για την αντικατάσταση των τρίκυκλων οχημάτων.

B.A

Έρευνα & αρχείο © Hellenic Motor History

Ελληνική διαφήμιση της Zündapp, το 1967.

Μοτοσυκλέτες Zündapp, Ιούλιος 1967 🇩🇪

Αντιπροσωπεία η ΜΕΒΕΑ Α.Ε (Μεσογειακές Επιχειρήσεις Βιομηχανίας Εμπορίου Αντιπροσωπειών Α.Ε), η οποία κατασκεύαζε στη χώρα μας και τα γνωστά τρίκυκλα με κινητήρες της γερμανικής εταιρείας. Η ΜΕΒΕΑ ιδρύθηκε από τον Απόστολο Τσιμωνίδη και τον Σταύρο Βιττώρια και είχε αναλάβει την Zündapp από το 1958. 

B.A

Aρχείο © Hellenic Motor History

Ελληνική διαφήμιση της Vespa, το 1953

Καταχώρηση της Vespa, τον Ιούνιο του 1953. 

Μετά την απελευθέρωση των εισαγωγών, την άνοιξη του 1953, η πρώτη παρτίδα Vespa έφτασε στην Ελλάδα στις 29 Μαΐου. Η τιμή του ιταλικού σκούτερ ήταν 12.000.000 (παλιές) δραχμές. 

Αντιπροσωπεία, η "Θ. Μπόβεν Ρηζ (Ελλάς)" Α.Ε.

Ο Μπόβεν Ρηζ ήταν την ίδια εποχή αντιπρόσωπος των αυτοκινήτων της Ford και των τρακτέρ  Fordson, στην Θεσσαλονίκη. Η δραστηριότητα του αυτή είχε ξεκινήσει ήδη αρκετά χρόνια πριν τον πόλεμο. Ταυτόχρονα, ήταν αντιπρόσωπος των ελαστικών Firestone σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, στην πρωτεύουσα παράλληλα με τον Πατριανάκο. 

Η συγκεκριμένη διαφήμιση αναφέρει την έδρα της επιχείρησης στην Θεσσαλονίκη, όμως η "Θ. Μπόβεν Ρηζ" είχε αναλάβει την γενική αντιπροσωπεία Ελλάδος της Vespa, για όλη τη δεκαετία του '50.

Στην Αθήνα, η έδρα βρισκόταν επί της οδού 'Οθωνος 8.

B.A

Αρχείο © Hellenic Motor History

ΜΕΒΕΑ ST 1/50

Τρίκυκλο ΜΕΒΕΑ (50 κ.εκ), Απρίλιος 1971.

Η Μ.Ε.Β.Ε.Α (Μεσογειακές Επιχειρήσεις Βιομηχανίας Εμπορίου & Αντιπροσωπειών) χρησιμοποιούσε κινητήρες της γερμανικής Zündapp. Την αντιπροσωπεία της Zündapp είχαν οι ιδιοκτήτες της Μ.Ε.Β.Ε.Α, Απόστολος Τσιμωνίδης και Σταύρος Βιττώριας, από το 1958.

B.A

Hellenic Motor History

Τρίκυκλα ΠΙΤΣΟΣ

Σε προηγούμενες δεκαετίες, μια φθηνή λύση για τη μεταφορά εμπορευμάτων ήταν η τρίτροχη μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες τέτοιες κυκλοφορούσαν στη χώρα μας τις δεκαετίες του '50 & '60 αλλά και αργότερα. Μεταπολεμικά κάνουν στην Ελλάδα την εμφάνισή τους διάφορες μονάδες συναρμολόγησης τέτοιων μοτοσυκλετών. Μια από αυτές ήταν και η ΠΙΤΣΟΣ, γνωστή από τις συσκευές οικιακού εξοπλισμού. Σύμφωνα με αυτή τη διαφήμιση του 1968, το ΠΙΤΣΟΣ 50 διέθετε κινητήρα 50 κ.εκ. δανεισμένο από την γερμανική εταιρία Sachs, υδραυλικά φρένα και καρότσα διαστάσεων 1.40 Χ 1.10 μ.  Άγνωστο για πόσο χρονικό διάστημα ασχολήθηκε η εταιρία με τη κατασκευή αυτού του προσιτού μεταφορικού μέσου. 

Β.Α

Αρχείο © Hellenic Motor History